ಸೋಮವಾರ, ನವೆಂಬರ್ 8, 2010
ಮನಸು, ಕಣ್ಣು, ಕಿವಿ, ಹೃದಯ ಎಚ್ಚರವಿರಲಿ...
- Benjamin Franklin
ಇದು ಹೇಳುವುದಕ್ಕೆ ಅಥವಾ ಕೇಳುವುದಕ್ಕೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ, ಇದರಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಬಹಳವೇ ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯ. ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಏನೆಲ್ಲ ಇದ್ದರೂ ಇವೆಲ್ಲ ಕ್ಷಣಿಕಮಾತ್ರ.
ಮೊನ್ನೆ ದಿನ, ದೀಪಾವಳಿ ಹಬ್ಬದ ಸಂಭ್ರಮ. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಪಟಾಕಿ ಸದ್ದು, ಬೆಳಕಿನ ಕಿರಣಗಳ ಜಟಾಪಟಿ, ರಾಕೆಟ್, ಹೂಕುಂಡಗಳ ಚಟಪಟಿ ಹೀಗೆ ಸಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ, ನಾವು ಸಂಜೆಯ ವಿಹಾರಕ್ಕೆಂದು ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರದ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದ/ಅಂಗಡಿಗಳ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತಿದ್ದೆವು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಒಬ್ಬಾತ ಹಚ್ಚಿದ ರಾಕೆಟ್ ಮೇಲೇನೋ ಹೋಯಿತು. ಆದರೆ ಮರಗಿಡಗಳ ಅಡೆತಡೆಗಳಿಂದಾಗಿ ಅಂಗಡಿಗೆ ನುಗ್ಗಿತು. ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಗ್ರಾಹಕರ ನಡುವೆ ಬಿದ್ದು ಸಿಡಿಯಿತು. ಒಂದಿಬ್ಬರ ಬಟ್ಟೆಗೆ ಕಿಡಿಯು ಹಾರಿ ಬಟ್ಟೆಗಳು ಸುಟ್ಟವು. ನಂತರ ಮತ್ತೊಂದು ರಾಕೆಟ್ ಅದೇ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ (ದಾರಿಯಲ್ಲಿ) ಹಾಯ್ದುಬಂದು ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗೆ ಸ್ಕೂಟರಿನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದವರ ಗಾಡಿಯ ಕೆಳಗೆ ಸಿಡಿಯಿತು. ಇದರಿಂದ ಅವರ ಬಟ್ಟೆಯೂ ಸಹ ಹಾಳಾಯಿತು. ಆದರೆ ಈ ಎರಡೂ ಘಟನೆಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಸುಟ್ಟಗಾಯದ ತೊಂದರೆಯಾಗದಿದ್ದರೂ ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅವಘಡವಂತೂ ಆಗಿತ್ತು. ಯಾರೋ ಚಿಕ್ಕಮಕ್ಕಳು ಈ ರೀತಿ ಪಟಾಕಿ ಹಚ್ಚಿದ್ದರೆ ಅದು ಬೇರೆ ವಿಷಯ. ಇದರಿಂದ ಯಾರು ಪಟಾಕಿ ಹಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದನೋ ಆತನಿಗೆ ನೋಡಪ್ಪ ಹೀಗಾಯಿತು. ರಾಕೆಟ್ ಬಿಡುವಾಗ (ಮರಗಿಡಗಳಿಲ್ಲದೆ ಕಡೆ ನೋಡಿ ಬಿಡು) ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಹಾರಿಸು ಎಂದು ನಮ್ಮೊಡನಿಂದ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ಹೇಳಿದರೆ ಇವರ ಮೇಲೆ ಜಗಳಕ್ಕೆ ಬೀಳುವುದೆ? ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಈ ಮಂದಿಯೆಲ್ಲ ಚಿಕ್ಕವರಿಂದಲೇ ನೋಡಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ಹರಿಹಾಯ್ದರೆ ಇನ್ನು ಗೊತ್ತು ಪರಿಚಯವಿಲ್ಲದವರ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಅವರಿಗೆ ಹೊಡೆದೇ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರೇನೋ? ಓದಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಬುದ್ಧಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಮೊದಲು ನಗರದಲ್ಲಿದ್ದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ನಾಗರಿಕನಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರಲ್ಲಿನ ಸಹನೆ, ನಡವಳಿಕೆ ನಾಗರಿಕತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಬಹುದು, ಅಲ್ಲವೇ? ಆದ್ದರಿಂದ ಬೀ ಸಿವಿಲ್ ಟು ಆಲ್...
ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳ್ಬೇಡಿ ಅಂತ ಒಂದು ಚಲನಚಿತ್ರ ಬಂದಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿನ ನಾಯಕ, ವಠಾರ ಹೆಂಗಳೆಯರಿಗೆಲ್ಲ ಮನೆ ನಿವೇಶನ ಕೊಡಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ನಂಬಿಸಿ, ಅವರಿಂದಲೇ ಹಣ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ತಾನೇ ಒಂದು ನಿವೇಶನ ಖರೀದಿಸಿರುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ, ಆ ನಿವೇಶನ ಆ ವಠಾರದಲ್ಲಿನ ಒಬ್ಬ ಸರ್ಕಾರೀ ನೌಕರನದ್ದೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ನಿವೇಶನ ಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಸರಿಯಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದೇ ಅದೇ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಮನೆಯನ್ನೂ ಕಟ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆ ಮನೆಯ ಗೃಹಪ್ರವೇಶದ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ನಿವೇಶನ ಮತ್ತು ಮನೆಯ ನಿಜವಾದ ವಾರಸುದಾರ ಯಾರೆಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಗೆ ನಿಜಾಂಶ ಎಲ್ಲ ತಿಳಿದು ಸಂತಸದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರ ಅಂತ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಚಿತ್ರದ ಮಾತೆಂದು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾಜಸೇವೆ ಮಾಡುವ ಸೋಗಿನಲ್ಲಿ ಕಳ್ಳರು, ವಂಚಕರು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಅಗತ್ಯ. ಸೋಷಿಯಬಲ್ ಟು ಮೆನಿ... ಎಚ್ಚರವಿರದಿದ್ದರೆ... ನೋ ಮನಿ, ನೋ ಹನಿ...
ಕೆಲವಂ ಬಲ್ಲವರಿಂದ ತಿಳಿದು ಎಂಬಂತಿದ್ದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಚಿಂತನೆ ಬೇಡ. ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವದನ್ನೇ ಬಿಂಬಿಸಬಹುದು. ಕೆಲವರಿರುತ್ತಾರೆ.... ತಮಗೆಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತು ಎಂಬ ಭಾವನೆಯಿಂದ. ಆದರೆ ಅವರಿಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಒಂದು ಅಭಾವ ಅವರಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮಾಡಿರಬಹುದು. ಇಲ್ಲಿಯೂ ಎಚ್ಚರ ತಪ್ಪಿ ನಡೆದರೆ, ಅಪಮಾನವೆಂಬ ಅಪಘಾತಕ್ಕೆ ಗುರಿಯಾಗಬಹುದು ಅಥವಾ ತಪ್ಪು ತಿದ್ದುಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶವೂ ಸಿಗಬಹುದು...
ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಮಿತ್ರರಾಗಿರುವುದು ಬಹಳ ಕಷ್ಟ. ಅಜೀವ ಮಿತ್ರರೇ ಬೇರೆ. ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಸಿಗುವ ಬಾಲ್ಯದ ಮಿತ್ರರೇ ಬೇರೆ. ಆತ್ಮೀಯ ಮಿತ್ರರೆಂದು ಒಬ್ಬರಿಗೇ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಕೊಡುವುದು ಬಹಳ ಕಷ್ಟವಾದ ಮಾತು. ದುರ್ಯೋಧನನಿಗೆ ಕರ್ಣನಿದ್ದಂತೆ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಸುಧಾಮನಿದ್ದಂತೆ... ನಮ್ಮ ಬಾಳಿನಲ್ಲೂ ಒಬ್ಬ ಆತ್ಮೀಯ ಮಿತ್ರ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಆ ಮಿತ್ರತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭದ ಮಾತಲ್ಲ. ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಮಿತ್ರತ್ವ ಹೋಗಿ ದ್ವೇಷವೂ ಸುಳಿಯಬಹುದು. (ಇತ್ತೀಚೆಗಿನ ವಿದ್ಯಮಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ಬೆಲೆಯೇ ಇಲ್ಲವಾಗಿದೆ. ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ, ರೇಗಿಸಿದ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಕೊಲೆಗಳನ್ನೂ ಮಾಡುವಂತರ ಮಿತ್ರ(???) ಇರುತ್ತಾರೆ, ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ದಿನವೂ ಕಾಣಬಹುದು). ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟುಬಿದ್ದೋ ಅಥವಾ ಇನ್ಯಾವುದೋ ಕಾರಣಕ್ಕೋ ವೈರಿಯೇ ಆಗುವುದೂ ತರವಲ್ಲ. ಆದರೆ, ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತ/ತೆ ಯಾರಾದರೂ ಸರಿಯೇ ನಿಜವಾದ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದಾಗ ಅವರನ್ನು ಶ್ಲಾಘಿಸಬೇಕು ಅಥವಾ ಸಂತಸ ತೋರಿಸಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ದ್ವೇಷ ತುಂಬಿಕೊಂಡರೆ, ನಾವು ಏನನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ಯಾರಿಗೂ ವೈರಿಯಾಗಬೇಡ ಎಂಬ ಮಾತನ್ನು ಸದಾ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಟ್ಟರೆ, ನಾವೂ ಏನಾದರೂ ಸಾಧಿಸಬಹುದು. ಅಥವಾ ಮಾನವ ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಬಹುದು.
ಯಾರನ್ನೇ ಆಗಲಿ ಹೀಗೆ ಗುರುತಿಸಬಹುದು: "Fish and visitors smell in three days."- Benjamin Franklin
ಎಂದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲೇ ಇರಿ, ಹೇಗೇ ಇರಿ, ಸದಾ ಎಚ್ಚರವಿರಿ, ಮನಸು, ಕಣ್ಣು, ಕಿವಿ, ಹೃದಯ ಎಚ್ಚರವಿರಲಿ....
ಗುರುವಾರ, ನವೆಂಬರ್ 4, 2010
ಗುರುವಾರ, ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 9, 2010
ಶುಕ್ರವಾರ, ಆಗಸ್ಟ್ 20, 2010
ಶುಭಾಶಯಗಳು
ಮಂಗಳವಾರ, ಮಾರ್ಚ್ 30, 2010
ಪೌರ್ಣಿಮೆಯ ಚಂದ...
ಸಂಜೆಗತ್ತಲಿಗೆ ಸಂಭ್ರಮ
ಕ್ಷೀರಧಾರೆಯ ಬೆಳಕು
ಕರಗಿಸೆ ಕತ್ತಲ ಮುಸುಕು
ತಂಗಾಳಿ ಹಾಡಿ ಹೇಳಲು
ತಾರೆ ನೂರು ಮಿನುಗಲು
ಅದುವೇ ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ಚಂದ್ರಮ
ನಿನಗೆ ನೀನೇ ಉಪಮ, ಅನುಪಮ
ಸೋಮವಾರ, ಮಾರ್ಚ್ 15, 2010
ಉಗಾದಿ ಶುಬಾಶಯಗಳು - 2010
ಮಂಗಳವಾರ, ನವೆಂಬರ್ 17, 2009
ಒಂದು ವರ್ಷದ ಚಿಂತನೆಯಿಂದ ಎರಡನೇ ವರ್ಷಕ್ಕೆ...
http://kshanachintane.blogspot.com/2008/11/blog-post.html
ಈ ಬ್ಲಾಗನ್ನು ಶುರುಮಾಡಿದಾಗ ಎಲ್ಲವೂ ಸಿದ್ಧ ಉಡುಪಿನಂತೆಯೇ ಇದ್ದು ಕೇವಲ ಬರಹವನ್ನು ಅಕ್ಷರ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ್ದರೆ ಮುಗಿದಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಹಾಗೆ ಬರೆದಿದ್ದೆ.
ಇನ್ನು ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಯಿದ್ದದ್ದು ಸುಭಾಷಿತಗಳ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ನುಡಿಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಬರೆಯಬೇಕೆಂದು ಅನಿಸಿತ್ತು. ಹಾಗೆಯೇ ಒಂದೆರಡು ಬ್ಲಾಗಂಚೆ (ಬ್ಲಾಗ್ಪೋಸ್ಟುಗಳು) ಅಂಚಿಸಿದ್ದೆ. ದೀಪವೇ ತೋರು ಸಮಯ ಎಂದು ದೀಪದ ಚಿತ್ರ ಹಾಕಿದ್ದೆ. ಆನಂತರ `ಲಹರಿ' http://kshanachintane.blogspot.com/2008/11/blog-post_21.html ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಡಿ ಈ ಬ್ಲಾಗಿಗೆ ಈ ಹೆಸರು ಏಕೆ? ಎಂದು ಬರೆದಿದ್ದೆ.
ಬಾಪೂಜಿಗೆ ನಮನ - http://kshanachintane.blogspot.com/2008/11/blog-post_21.html ಎಂದು ಬಾಪೂಜಿಯ ನೆನೆಯುವ ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದೆರಡು ಸಾಲು ಬರೆದಿದ್ದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿ `ಚಿಂತೆ ಇರಬಾರದು. ಸದಾ ಚಿಂತನೆ ಇರಬೇಕು. ಚಿಂತೆ ಸಜೀವವಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಸುಡುವುದು. ಚಿಂತನೆ ಸದ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮನೋವಿಕಾಸವನ್ನುಂಟುಮಾಡುವುದು. ಉತ್ತಮ ಚಿಂತನೆ ನಿಮ್ಮಿಂದ ಹರಿದು ಬರಲಿ ಎಂದು `ಮಾನಸಪೂರ್ವಕವಾಗಿ' ತಿಳಿಸಿದ್ದರು.
ಆಗಿನ್ನೂ ಬರಹವನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದೆರಡು ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಮುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಏಕೆಂದರೆ, `ಪುಟನಾಮವೇ' ಕ್ಷಣ ಚಿಂತನೆ ಎಂದಿಟ್ಟಿದ್ದೆನಲ್ಲ.
ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ವಾಣಿಯನ್ನು ಹಾಕಿದ್ದೆ. ಅದೇನೆಂದರೆ, Where can we go to find God if we cannot see Him in our own hearts and in every living being.. ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿ, ನಿಮ್ಮದೇ ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿವರಣೆಯನ್ನೂ ಬರೆದರೆ ಇನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರೆಯಿರಿ ಎಂದು `ಬೆಳಕು' ಚೆಲ್ಲಿದವರೊಬ್ಬರು.
ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಂದ, ಬರವಣಿಗೆಯ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಛಾಯಾಚಿತ್ರಗಳೂ ಚೆನ್ನಾಗಿವೆ, ಹೀಗೆಯೆ ಬರೆಯುತ್ತಿರಿ. ಹೀಗೆಯೇ ಅನೇಕ ಓದುಗರ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹದಿಂದಲೇ ಇಲ್ಲಿಯವರೆವಿಗೆ ಬರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆಯೇನೋ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇವೆಲ್ಲದರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಆತ್ಮೀಯರ ಲಭ್ಯತೆಯೂ ಆಗಿದೆ.

ಇದೀಗ ಈ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗು ಇಂದಿಗೆ ಒಂದು ವರ್ಷ ಪೂರೈಸಿ ಎರಡನೆಯ (೨ನೇ) ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಿದೆ. ಇದುವರೆವಿಗೆ ಸುಮಾರು ೧೦೦ ಕ್ಕೂ ಮಿಕ್ಕಿ ಬ್ಲಾಗಂಚೆಗಳನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ. ನುಡಿಗಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಬರೆದ ಬರಹಗಳೊಂದಿಗೆ, ಸ್ವಾನುಭವ ಅಥವಾ ಯಾವುದೋ ಗಮನಾರ್ಹ ಘಟನೆಯ ಮೆಲಕು, ಒಂದಷ್ಟು ಕವಿತೆಗಳು, ಕೆಲವು ಫೋಟೋ ಹಾಗೂ ಶುಭಾಶಯ ಪತ್ರಗಳೂ ಸೇರಿವೆ.
ಚಿಂತಿಸಲು, ಬರೆಯಲು ಹಾಗೂ ಚಿಂತಿಸಿ ಬರೆಯಲು ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹದಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದರೆ ತಪ್ಪಾಗದು. ಸಲಹೆ-ಸೂಚನೆ, ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತಾ ಬರೆಯುವ ಉತ್ಸಾಹ ತುಂಬಿದ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.
ಸ್ನೇಹದಿಂದ,
ಚಂದ್ರಶೇಖರ ಬಿ.ಎಚ್.
೧೭.೧೧.೨೦೦೯
ಗುರುವಾರ, ಅಕ್ಟೋಬರ್ 15, 2009
ದೀಪಾವಳಿ - ಚೈತನ್ಯ ತರಲಿ

ದಿನಮಣಿಯ ಪ್ರಖರತೆಯಂತೆ
ಬಾಳಿನ ಆಶಾಸೌಧಕೆ, ಸ್ಫೂರ್ತಿಯಾಗಿ,
ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ, ಸವಿಯಾಗಿ
ಬರಲಿ, ದೀಪಾವಳಿ
ನೆರೆಯಲಿ ನೊಂದವರ ಬಾಳಿನ,
ಮನದ ದುಗಡಗಳನೆಲ್ಲ ಅಳಿಸಿ,
ಹೊಸಬೆಳಕನು ಉಡಿಸಿ, ಅವರ ಮೊರೆಗೆ
ಬೆಳದಿಂಗಳಾಗಿ, ಕರುಣೆಯಿಂದದಿ
ಬರಲಿ, ದೀಪಾವಳಿ
ತಾಯ್ತಂದೆ, ಮಡದಿ, ಪತಿ, ಮಕ್ಕಳ ನೆನಪು,
ಪ್ರೀತಿಯಿಂ ಕಾಪಾಡಿ ಬೆಳೆದ ಬೆಳೆ,
ಜೊತೆಜೊತೆಗೆ ದುಡಿದ ಜಾನುವಾರುಗಳ
ಎಲ್ಲರಿಗೂ `ದೀಪಾವಳಿ' ಶುಭಾಶಯಗಳು (ಮುಂಚಿತವಾಗಿ)
ಗುರುವಾರ, ಆಗಸ್ಟ್ 13, 2009
ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದಿನಾಚರಣೆಯ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೊಂದು ತಿಳುವಳಿಕೆ

ನಿಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ
ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣ ಜನ್ಮಾಷ್ಠಮಿಯ
ಶುಭಾಶಯಗಳು.
ಸುಮಾರು ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಡೆದಿದ್ದ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಘಟನೆಯನ್ನು ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಜೊತೆಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆನಿಸಿತು. ಅದರ ಪೂರ್ಣಪಾಠ ಹೀಗಿದೆ.
*******************
ಅಂದು - ಆಗಸ್ಟ್ ೧೮, ೨೦೦೫
ಆಗಸ್ಟ್ ೧೫ರಂದು ಭಾರತ ಆಂಗ್ಲರ ಗುಲಾಮೀತನದಿಂದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪಡೆದ ದಿನ. ಅಂದು ದೇಶದ ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ಸಂಭ್ರಮ. ಕಚೇರಿ, ಶಾಲೆ, ಸಂಘಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಜನ ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ಸೇರಿ ತಮ್ಮ ಸಂತಸವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ದಿನ. ತ್ರಿವರ್ಣಧ್ವಜದ ಹಾರಿಸುವುದು ಅಂದು ಜನರಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಸಂತಸದ ಕ್ಷಣವೂ ಹೌದು. ಆದರೆ, ಬಾವುಟ ಹಾರಿಸಿ, ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆ ಹಾಡಿದರೆ ಸಾಕೇ? ಜೊತೆಗೆ ತಮ್ಮ ವಾಹನಗಳ ಮೇಲೆ (ಉದಾ: , ಆಟೋಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ) ತ್ರಿವರ್ಣ ಧ್ವಜವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡುವ ಸಂಭ್ರಮ ಎಲ್ಲ ಸರಿ. ಆದರೆ, ಧ್ವಜವನ್ನು ಹಾರಿಸುವಾಗಿರುವ ಉತ್ಸಾಹ ಇಳಿಸುವಲ್ಲಿಯೂ ಏಕಿಲ್ಲ? ಯಾವ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಧ್ವಜಾರೋಹಣ ಮಾಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಇಳಿಸಬೇಕು ಎಂದು ತಿಳಿಯದಿರುವುದೆ? ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಹಲವಾರು. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ನಮ್ಮ ಜನರಿಗೆ ದೇಶ, ರಾಷ್ಟ್ರಧ್ವಜ, ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಸರಿಯಾದ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಅಥವಾ ಮಾಹಿತಿ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಅಚಾತುರ್ಯಗಳು ಆಗುವುದುಂಟು.
ಪ್ರತಿದಿನದ ಸಂಜೆ ನಮ್ಮ ಕಚೇರಿಯ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳೊಡನೆ ವಾಕಿಂಗ್ (ವಿರಾಮದ ನಡಿಗೆ ಅನ್ನಬಹುದು!) ಹೋಗುವ ಅಭ್ಯಾಸ. ಜೊತೆಗೆ ಒಂದು ಹೋಟೆಲ್ನಲ್ಲಿ ಚಹಾ ಸೇವಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗುವುದು ನಮ್ಮ ಅಭ್ಯಾಸ ಹಾಗೂ ಹವ್ಯಾಸ. ಆಗಸ್ಟ್ ೧೫ರ ಸಂಜೆ ನಮ್ಮ ನಡಿಗೆ ತಂಡ ಉಪಾಹಾರ ಮಂದಿರದ ಬಳಿ ಕುಳಿತಿತ್ತು. ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಒಂದು ಆಟೋ ಬಂದು ನಿಂತಿತು. ಆಟೋಗೆ ರಾಷ್ಟ್ರಧ್ವಜ ಕಟ್ಟಲಾಗಿತ್ತು. ಆಟೋ ಚಾಲಕ ಆಟೋದಲ್ಲಿಯೇ ಕುಳಿತಿದ್ದನು. ಆಗ ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರು 'ಬಾಪ್ಪಾ ಇಲ್ಲಿ. ಮೊದಲು ಧ್ವಜವನ್ನು ಇಳಿಸು' ಎಂದರು. ಆತ ಮರುಮಾತಿಲ್ಲದೆ (ಸಾಮ್ಯಾನ್ಯವಾಗಿ ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧ ಧೋರಣೆಯನ್ನೇ ಓದುಗರು ಕಾಣುತ್ತಿರುತ್ತೀರಿ) ಆತ ಧ್ವಜವನ್ನು ಇಳಿಸಿ ಮಡಿಸಿ ತನ್ನ ಆಟೋದ ಹಿಂದಿನ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟನು. ಆಗ ನಮ್ಮ ಮಿತ್ರರು ಆ ಆಟೋ ಚಾಲಕನಿಗೆ ಧ್ವಜ ಹಾರಿಸುವುದೊಂದೇ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಸಂಜೆ ಆರು ಗಂಟೆಯ ನಂತರ ಹಾರಿಸಬಾರದು. ಅದು ಧ್ವಜ ಮತ್ತು ದೇಶಕ್ಕೆ ಅವಮಾನ ಮಾಡಿದಂತೆ ಎಂದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಆತ, ತಪ್ಪಾಯಿತು ಹಾಗೂ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಸ್ವಾಮಿ ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ನಂತರ ಬೇರೆಯವರಿಗೂ ಹೀಗೆ ಹಾರಿಸಿದ್ದರೆ ತಿಳಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೊರಟು ಹೋದನು.
ನೋಡಿದಿರಾ? ಹೇಗೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಓದಿದವರಿಗೂ, ಓದದವರಿಗೂ ಸರಿಯಾದ ಮಾಹಿತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಎಂತಹ ತಪ್ಪು ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಅಲ್ಲದೆ, ಧ್ವಜಾರೋಹಣ ಮತ್ತು ಧ್ವಜ ಇಳಿಸುವಿಕೆಯ ನಿಯಮಗಳು ಇಂತಹ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹಬ್ಬದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆ ಜನರಿಗೆ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಕೊಡುವುದನ್ನು ದೂರದರ್ಶನ, ಆಕಾಶವಾಣಿ, ಅಥವಾ ವೃತ್ತಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಜಾಹೀರಾತು ಇತ್ಯಾದಿಗಳೊಡನೆ ತಲುಪಿಸಿದರೆ ಇಂತಹ ಅವಘಡಗಳು ಆಗುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಬಹುದಲ್ಲವೆ?
ಲೇಖನ: ಚಂದ್ರಶೇಖರ ಬಿ.ಎಚ್.
*******************
ಗುರುವಾರ, ಏಪ್ರಿಲ್ 2, 2009
ಶ್ರೀರಾಮ ನವಮಿ

ಶ್ರೀ ಪುರಂದರದಾಸರು ಹೀಗೆ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ.
ರಾಮ ಮಂತ್ರವ ಜಪಿಸೋ ಹೇ ಮನುಜ
ಹಾಗೆಯೇ,
ರಾಮಾ ಎಂಬ ಎರಡಕ್ಷರದ ಮಹಿಮೆಯನು
ಶ್ರೀ ರಾಮ ನಾಮದ ಬಗ್ಗೆ ಮಹಾತ್ಮಾಗಾಂಧಿಯವರಿಗಿದ್ದಂತಹ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಅವರು ತಮ್ಮ My Experiments with Truth ನಲಲಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ:
ಏಕ ಹೀ ಸಾಧನ ಸಬ ರಿದ್ಧಿ ಸಿದ್ಧಿ ಸಾಧಿ ರೇ
ಭಲೋ ಜೋ ಹೈ ಪೋಚ ಜೋ ಹೈ ದಾಹಿನೋ ಜೋ ಬಾಮ ರೇ
ಜನ ನಭಬಾಟಿಕ ರಹೀ ಹೈ ಫಲಿ ಫೂಲಿ ರೇ
ರಾಮ ನಾಮ ಛಾಡಿ ಜೋ ಭರೋಸೋ ಕರೈ ಔರ ರೇ
-- ತುಲಸೀದಾಸ
ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಶ್ರೀ ರಾಮ ರಕ್ಷೆಯಿರಲಿ.
(ಇಲ್ಲಿ ಶ್ರೀರಾಮನ ಗೀತೆಗಳನ್ನು ಓದಿ/ ಕೇಳಿ ಆನಂದಿಸಬಹುದು http://bhakthigeetha.blogspot.com/ )
ಗುರುವಾರ, ಮಾರ್ಚ್ 12, 2009
ಅಜ್ಞಾನತಿಮಿರಾಂಧಸ್ಯ
ಈ ಮೇಲಿನ ಮಾತನ್ನು ಕನಫ್ಯೂಷಿಯಸ್ ಹೇಳಿಕೆಯ ಅನುವಾದವನ್ನು ಅಥವಾ ಭಾವಾರ್ಥವನ್ನು ಭಾರತೀಯರ ಸಂಸ್ಕೃತ ಸುಭಾಷಿತಗಳಲ್ಲಿ, ಶ್ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಜ್ಞಾನವೇ ಬೆಳಕು, ಅಜ್ಞಾನವೇ ಇರುಳು ಎಂದು ಕಸ್ತೂರಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿಯೂ ಹೇಳಬಹುದು. ಇಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ಜ್ಞಾನವೆಂದರೆ ಅದೊಂದು ರೀತಿಯ ಪ್ರಖರ ಜ್ಯೋತಿಯಂತೆ, ಸೂರ್ಯನಂತೆ. ಅದೇ ಅಜ್ಞಾನವಾದರೆ, ನೀರಸ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅದರಲ್ಲಿಯೂ ಚಂದ್ರನ ಬೆಳಕಿಲ್ಲದ ಮೋಡಮುಸುಕಿದ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಇರುವಂತೆಯೇ ಆಗಿದ್ದು ಕತ್ತಲಕೂಪದಲ್ಲಿ ಬೀಳುವುದೇ ಆಗಿದೆ. ಶ್ರೀ ಗುರು ಸ್ತೋತ್ರದಲ್ಲಿ ಗುರುವಿನ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಸಾರಿದ್ದು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.
ಅಜ್ಞಾನತಿಮಿರಾಂಧಸ್ಯ ಜ್ಞಾನಾಂಜನಶಲಾಕಯಾ



