ಓದಿದ ಕಥೆಗಳು ಲೇಬಲ್‌ನೊಂದಿಗೆ ಪೋಸ್ಟ್‌ಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಪೋಸ್ಟ್‌ಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿ
ಓದಿದ ಕಥೆಗಳು ಲೇಬಲ್‌ನೊಂದಿಗೆ ಪೋಸ್ಟ್‌ಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಪೋಸ್ಟ್‌ಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿ

ಸೋಮವಾರ, ಜುಲೈ 18, 2011

ದಟ್ ಇಸ್ ದಟ್...

ಬಹಳ ದಿನಗಳಿಂದ ಏನಾದರೂ ಬರೆಯಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡರೂ ಬರೆಯಲು ಅದೇಕೋ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.  ಹೀಗೆಯೇ ಏನಾದರೂ ಬರೆಯಬೇಕೆಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ ಗಣಕ ಯಂತ್ರದ ಮುಂದೆ.  ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿನ ಬೇರೆಲ್ಲ, ಅಂದರೆ ನನ್ನ ಪಾಲಿನ ಕೆಲಸ ಮುಗಿದಿತ್ತು. ಅತ್ತ ಕಡೆ ಸಭೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಖಾಲಿ ಕೂತಿದ್ದೆ. ಏನು ಮಾಡುವುದು? ಯೋಚನೆ. ಯೋಚನೆ??

ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಬಿಡುವಿನ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಓದಲೆಂದು (ಜಸ್ಟ್ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಲು) ಕೆಲವೊಂದು ವಿದ್ಯುನ್ಮಾನ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಅಂತರ್ಜಾಲದಿಂದ ಇಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ: ನಿರ್ಮಲಾ ಎಂಬುವವರು ಬರೆದ, ದಟ್ ಇಸ್ ದಟ್ * ಪುಸ್ತಕ ತೆರೆದೆ. ೧೦೬ ಪುಟದಲ್ಲಿ, ಸುಮ್ಮನೇ ನೂರನೇ ಪುಟಕ್ಕೆ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿದೆ.

ಆಗ ಕಂಡಿದ್ದು:

I am that
You art that
And that is that.

ಆಗ ನೆನಪಾಗಿದ್ದು ರವಿಚಂದ್ರನ್‌ ರವರ ಒಂದು ಸಿನಿಮಾದ ಹಾಡು (ಸಿನೆಮಾ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ). ಡಾ. ಎಸ್ಪಿ ಅವರು ಹಾಡಿದ ಹಂಸಲೇಖರ ಗೀತೆ. ರವಿಚಂದ್ರನ್ ಮತ್ತು ತಾಯ್‌ನಾಗೇಶ್ ನಟಿಸಿದ ಚಿತ್ರದ ಹಾಡು:

ನೀನು ನೀನೇ... ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ನಾನೇ...
ನೀನು ನೀನೇ...
ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ನಾನೇ...

ಇಲ್ಲಿ ಅಹಂ ಎಂಬುದಾಗಿ ತಿಳಿಯಬಹುದಾದರೂ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಅವರು ಅವರೇ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ.  ಒಬ್ಬನಂತೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿರುವುದಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಗುಣಸ್ವಭಾವವೂ ಬೇರೆಯದೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ.  ಇಂತಹ ಒಂದು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೇ ನನಗೊಂದು ಎಸ್.ಎಂ.ಎಸ್. ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆಯಿಂದ ಬಂದಿತ್ತು. ಅದೇನೆಂದರೆ,

People laugh, because I am different.
I laugh because they all are same!
That's called attitude.
Life is Yours, You live it
in Your Own Way


ಸದಾ ಕಾಲಕ್ಕೂ, ಸಕಲರಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆಯಲ್ಲವೇ? ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ..

ಚಂದ್ರಶೇಖರ ಬಿ.ಎಚ್.

*That is That: Essays About True Nature BY NIRMALA Endless Satsang Press, www.endless-satsang.com 

ಬುಧವಾರ, ಏಪ್ರಿಲ್ 6, 2011

ರೂಪದರ್ಶಿ

ಮಾರ್ಚ್ ೨೭, ೨೦೧೧ ರಂದು ಸೃಷ್ಟಿ ವೆಂಚರ್‍ಸ್‌ರವರು ಪುಸ್ತಕ ಪರಿಷೆ ಏರ್ಪಡಿಸಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗುವ ಮನಸ್ಸಿತ್ತು. ಶ್ಯಾಮಲಾ ಜನಾರ್ಧನ ಅವರೂ ಬರುತ್ತೇನೆ ಎಂದಿದ್ದರು. ಬೆಳಗ್ಗೆಯೇ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪಯಣಿಸುತ್ತಾ ಸ್ನೇಹಿತ ಶ್ರೀನಾಥ್‌ ಗೆ ಫೋನ್‌ ಮಾಡಿದೆ. ಹೋಗೋಣವಂತೆ. ನಮ್ಮನೇಗೆ ಬನ್ನಿ ಎಂದರು. ಅವರ ಮನೆಗೆ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟ ಮೇಲೆ, ಶ್ಯಾಮಲಾರಿಗೆ ಸಂದೇಶ ಕಳಿಸಿದೆ. ನಾವಿನ್ನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಮಗಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಕಾದಿದ್ದರು. ಕುಶಲೋಪರಿಯಾದ ಮೇಲೆ ಮಹಡಿ ಹತ್ತಿ ಪುಸ್ತಕ ಪರಿಷೆಯ ಸಭಾಂಗಣಕ್ಕೆ ಕಾಲಿರಿಸಿದೆವು.

ಅಚ್ಚರಿಯಾಯಿತು. ನಾನು ಬಹಳ ದಿನಗಳಿಂದ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದ ಪುಸ್ತಕ ಸಿಕ್ಕೇ ಬಿಟ್ಟಿತು. ಅದೂ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯೊಳಗೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಖುಷಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅದು, ಗೊರೂರು ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ಅಯ್ಯಂಗಾರರ `ಅಮೇರಿಕದಲ್ಲಿ ಗೊರೂರು'. ಬಹಳ ಖುಷಿಯಾಯಿತು. ಹೀಗೆಯೆ ಇನ್ನೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಹೆಸರನ್ನು, ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಾ/ಹುಡುಕುತ್ತ ಹೋದಂತೆ, ಮತ್ತೊಂದು ಅಪರೂಪದ ಪುಸ್ತಕ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ಉಚಿತ ಎಂದು ಪದೇ ಪದೇ ಬಿತ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಎರಡು ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಯಾವುದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು? ಎಂಬ ಯೋಚನೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ಸರಿ. `ಅಮೇರಿಕದಲ್ಲಿ ಗೊರೂರು' ಪ್ರಕಾಶನ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಹೆಸರನ್ನು ನೋಡಿದೆ. ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಚರ್ಚಿಸಿದಾಗ, ಈ ಪುಸ್ತಕ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಇನ್ನೊಂದು (ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದ್ದ ಮತ್ತೊಂದು ಪುಸ್ತಕ) ಅಪರೂಪದ್ದು. ಅದು ಸಿಗುವುದು ಕಷ್ಟ ಎಂದರು. ನಾನೂ ಯೋಚಿಸಿದೆ. ಕೊನೆಗೆ `.... ಗೊರೂರು' ಬಿಟ್ಟು `ಅಪರೂಪದ' ಪುಸ್ತಕ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ.

ಅದು ಕೆ.ವಿ. ಅಯ್ಯರ್‌ ಅವರ `ರೂಪದರ್ಶಿ'. ಇದು ೧೯೫೦ ರ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲಿ ರೀಡರ್‍ಸ್ ಡೈಜೆಸ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದ್ದ ಒಂದೆರಡು ಪುಟದ ಬರಹವೇ ಬೃಹತ್‌ ಕಾದಂಬರಿಯಾಗಿ ಶ್ರೀ ಕೆ.ವಿ. ಅಯ್ಯರ್‌ ಅವರಿಂದ ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದು. `ರೂಪದರ್ಶಿ' ಓದುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟು ಸಾಕೆನಿಸಿದೆ. ಪೂರ್ತಿ ಓದಿದ ಮೇಲೆ `ರೂಪದರ್ಶಿ' ಯ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುವ ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆ ಇದೆ. ನೋಡೋಣ....

ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಮಿತ್ರ ಹರ್ಷ ಸಾಲಿಮಠರೂ ಸಿಕ್ಕದ್ದರು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ಪರಿಷೆಯಿಂದಾಗಿ ಬಹಳಷ್ಟು ದಿನಗಳಿಂದ ಭೇಟಿಯಾಗದಿದ್ದ ಮಿತ್ರರ ಭೇಟಿಯಾಗಿತ್ತು.

ಚಂದ್ರಶೇಖರ ಬಿ.ಎಚ್.

ಮಂಗಳವಾರ, ಮಾರ್ಚ್ 23, 2010

ಈ ಮೂವರು ಭಾರತಾಂಬೆಯ ಹುತಾತ್ಮ ಪುತ್ರರು

ಭಾರತ ದೇಶದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್‍ಯ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ (ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಕಳೆದ ಶತಮಾನದ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿ), ಯುವ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳಾಗಿದ್ದ, ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್, ಶಿವರಾಂ ರಾಜಗುರು ಹಾಗೂ ಸುಖದೇವ್‌ ಇವರ ಹೆಸರನ್ನು ಕೇಳಿದರೇ ಸಾಕು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವನ್ನು ನಡುಗಿಸುವಂತಿದ್ದ ಗುಡುಗಿನಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಇವರುಗಳನ್ನು ಲಾಹೋರ್‍ ಷಡ್ಯಂತ್ರದ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಚ್ ೨೩, ೧೯೩೧ ರ ಮುಂಜಾನೆ ಗಲ್ಲುಶಿಕ್ಷೆಯ ಮೂಲಕ ಕೊಂದರು. ಆದರೆ, ಈ ಯುವಕರೆಲ್ಲರೂ ಹುತಾತ್ಮರೆಂಬ, ಶಹೀದ್‌ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಇಂದಿಗೂ ಭಾರತದ ಯುವಕರಲ್ಲಿ ಮನೆಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.


ಮೂವರೂ ಮಿತ್ರರು ಒಂದೇ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ, ಭಾರತಮಾತೆಯ `ದಾಸ್ಯತ್ವದ' ಬಿಡುಗಡೆಗಾಗಿ ಹುತಾತ್ಮರಾದದ್ದು ವಿಶ್ವ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರಮುಖವಾದುದು. ಆ ೨೧-೨೪ ವಯೋಮಾನದ ಆ ಯುವಕರುಗಳು ಕೇವಲ ಬ್ರಿಟಿಷರ ವಿರುದ್ಧ ಕರಪತ್ರ ಹಂಚುವ, ದೊಂಬಿ ಮಾಡುವ, ಬಾಂಬೆಸೆಯುವ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಾರ್ವಜನಿಕರಲ್ಲಿ ಭಯ ಉಂಟುಮಾಡುವವರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟದ ಓದನ್ನು ಪಡೆದವರಾಗಿದ್ದರು, ಇತಿಹಾಸ ತಿಳಿದವರಾಗಿದ್ದರು, ಭಾರತದ ಭವಿಷ್ಯನ್ನು, ದೇಶಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡವರಾಗಿದ್ದರು, ಅಂತಹ ಗೆಳೆಯರನ್ನು, ಯುವಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಬ್ರಿಟಿಷರು ನಿರ್ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯವಾಗಿ, ಜನರಿಗೆ ಹೆದರಿ, ಗಲ್ಲು ಶಿಕ್ಷೆಯ ಜಾರಿಗೆ ನಿಗದಿಪಡಿಸಿದ್ದ ದಿನಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲೇ, ಮುಂಚಿತವಾಗಿಯೇ, ಗುಟ್ಟಾಗಿಯೇ ಗಲ್ಲಿಗೇರಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಅವರುಗಳ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಯನ್ನೂ ಸಹ...... ನೆರವೇರಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ಇವರ ಹೌತಾತ್ಮ್ಯದಿಂದಾಗಿ ಮತ್ತು ಅವರಲ್ಲಿದ್ದಂತಹ ಧೀ:ಶಕ್ತಿಯು, ಜನರನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿ ಭಾರತಮಾತೆಯ ದಾಸ್ಯತ್ವದ ಸಂಕೋಲೆಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸುವಲ್ಲಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಬಲ ಸಿಕ್ಕಿತು.

ಇವೆಲ್ಲ ಘಟನೆಗಳೂ ನಡೆದು ಇಂದಿಗೆ ೭೯ ವರ್ಷಗಳಾಗುತ್ತಿವೆ. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಯುವಕರು, ಹಿರಿಯರು, ರಾಜಕೀಯ ನೇತಾರರು ಎಲ್ಲ ಇವರನ್ನು ನೆನೆಯುವ ದಿನ.

ಕೇವಲ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಲದು. ಇಂದಿನ ಯುವಕರಲ್ಲಿ, ಹಿರಿಯರಲ್ಲಿ, ದೇಶ, ನಾಡು ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಇವೆಲ್ಲ ಮಾಯವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಕಾರಣ ಏನಿರಬಹುದು? ಹಣ ಮಾಡುವ ದಂಧೆಯೇ ಮುಖ್ಯ ಎನಿಸಿರಬಹುದೇ? ದೇಶ, ಭಾಷೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಕರ್ತೃತ್ವ ಶಕ್ತಿ, ಎಲ್ಲಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮೌಲ್ಯ (ಜೀವನ ಮೌಲ್ಯ), ಆದರ್ಶ ಇವೆಲ್ಲ ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿದೆ. ಈ ದಿನ ಮೆರೆದರೆ ಸಾಕು... ಎಂಬ ಮನೋಭಾವವೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆಯಲ್ಲವೇ? ಯಾರು ಏನಾದರೇನು? ದೇಶ ಏನಾದರೇನು? ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಏನಾದರೇನು? ನಾವ್ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದರೆ ಸಾಕೆಂಬ ಮನೋಭಾವಗಳನ್ನು ಮಕ್ಕಳಿದ್ದಾಗಿನಿಂದಲೇ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ದೂರೀಕರಿಸಬೇಕಲ್ಲವೇ?

ಇವೆಲ್ಲವ ವಿಚಾರಗಳನ್ನೂ ಇಂದಿನ ನಮ್ಮ ಯುವಜನತೆ, ಪೋಷಕರು, ಗುರು-ಹಿರಿಯರು, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಹಾಗೂ ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯರೆಲ್ಲರೂ ಚಿಂತಿಸಬೇಕಾದ ವಿಚಾರ.

ವಂದೇ ಮಾತರಂ, ಭಾರತ್ ಮಾತಾ ಕೀ ಜೈ. ಜೈ, ಜೈ.

ಇಂತಹ ಅಪ್ರತಿಮ ದೇಶಭಕ್ತರ ಬಗೆಗಿನ ಓದಿಗಾಗಿ ಈ ಕೆಳಗಿನ ಅಂತರ್ಜಾಲತಾಣಗಳನ್ನು ನೋಡಿ.
www.shahidbhagatsingh.org/
http://www.freeindia.org/biographies/freedomfighters/bhagathsingh/page11.htm


ಚಂದ್ರಶೇಖರ ಬಿ.ಎಚ್.

ಗುರುವಾರ, ಅಕ್ಟೋಬರ್ 22, 2009

ಕಾವಲು ಸಿಪಾಯಿ... ಯ ಕಥೆ

ಐರ್‍ಲೆಂಡಿನ ಒಂದು ಕಥೆಯನ್ನು ಓದಿದೆ. ಅದರ ಸಾರಾಂಶವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆನಿಸಿತು. ಕಥೆಗಾರ: ಲಿಯಾಮ್ ಒ' ಫ್ಲಹರ್ಟಿ. ಅವನ ಒಂದು ಕಥೆಯ ಹೆಸರು: ಹೊಂಚು ಸಿಪಾಯಿ. ಇದು ನವಕರ್ನಾಟಕ ಪ್ರಕಾಶನದ ವಿಶ್ವಕಥಾ ಕೋಶದಲ್ಲಿದೆ. ಓದುತ್ತಿರುವಂತೆಯೇ ಆ ಯುದ್ಧರಂಗದ ಚಿತ್ರಣ ಕಣ್ತುಂಬಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಓದುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ....
***
ಮುಂದೆ ಓದಿ.
***
ಆಗ ರಿಪಬ್ಲಿಕನ್ಸ್ ಮತ್ತು ಫ್ರೀಸ್ಟೇಟರ್‍ಸಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಅಂತರರ್ಯುದ್ಧ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅದೊಂದು ಜೂನ್ ತಿಂಗಳ ಒಂದು ರಾತ್ರಿ. ಡಬ್ಲಿನ್ ನಗರ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿತ್ತು. ಫೋರ್‍ಕೋರ್ಟ್ಸ್ ಮುತ್ತಿಗೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿತ್ತು. ಮೆಷಿನ್‌ಗನ್‌ಗಳು ಸದ್ದುಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.

ಆ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಒ'ಕಾನಲ್‌ ಸೇತುವೆಯ ಬಳಿಯಿದ್ದ ಒಂದು ಮನೆಯ ಮಾಡಿನ ಮೇಲೊಬ್ಬ ರಿಪಬ್ಲಿಕನ್‌ ಪಡೆಗೆ ಸೇರಿದ ಸಿಪಾಯಿಯು ಕಾಯುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಹೆಗಲಲ್ಲಿ ದುರ್ಬಿನು, ಬಂದೂಕು ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಅವನೊಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಸಾವನ್ನು ಕಂಡರೂ ಅವನಿಗೇನೂ ಅನ್ನಿಸುವಂತಿಲ್ಲ. ಸಿಗರೇಟು ಸೇದಬೇಕೆನಿಸಿತು. ವಿಸ್ಕಿ ಕುಡಿದ. ಸರಿ, ಸಿಗರೇಟನ್ನು ಹೊತ್ತಿಸಿದರೆ, ಆ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಶತ್ರುವಿನ ಗುಂಡಿನ ದಾಳಿ ನಡೆಯುವುದಿತು. ಆದರೂ, ಸಿಗರೇಟು ಹತ್ತಿಸಿ ಒಂದು ಧಂ ಎಳೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬದಿಯ ಗೋಡೆಗೆ ಶತ್ರುವಿನ ಗುಂಡು ಹಾರಿ ಬಂದು ತಾಕಿತ್ತು. ಸಿಗರೇಟು ಬಿಸಾಕಿ ತೆವಳುತ್ತ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲಿಂದ ಇಣುಕಿದ. ತಕ್ಷಣ ಬೆಳಕೊಂದು ಮಿಂಚಿ, ಮತ್ತೊಂದು ಗುಂಡು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹಾದುಹೋಯಿತು. ಬೆಳಕು ರಸ್ತೆಯ ಅ ಕಡೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡಿತ್ತು. ಶಸ್ತ್ರ ಸಜ್ಜಿತ ವಾಹನ ಸೇತುವೆಯ ಮೇಲೆ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅದು ಶತ್ರುವಿನದ್ದು. ಈತ ನಡುಗಿದ. ಒಬ್ಬ ಮುದುಕಿ ಗಾಡಿಯವನೊಂದಿಗೆ ಏನೋ ಹೇಳಿದಳು. ಸಿಪಾಯಿ ಅಡಗಿದ್ದ ಬುರುಜಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆಯಿತು. ತಕ್ಷಣ ಈತ ಗುಂಡುಹಾರಿಸಿ ಅವನನ್ನು ಕೆಡವಿದ. ಮುದುಕಿ ಕಿರುಚುತ್ತಾ ಓಡಿ ಚರಂಡಿಯೊಳಗೆ ಬಿದ್ದಳು. ಇವನ ಕೈಲಿದ್ದ ಬಂದೂಕು ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿತು. ಅದನ್ನು ತೆಗೆಯಬೇಕೆಂದಿರುವಾಗ, ಮುದುಕಿಯ ಚೀರುವಿಕೆಯಿಂದಾಗಿ ಶತ್ರು ನೆಲೆಯಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಗುಂಡು ಇವನ ಬಲಗೈಗೆ ಬಡಿದಿತ್ತು. ಶಪಿಸುತ್ತಾ ಕುಳಿತ. ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ತೆವಳುತ್ತಾ ಗೋಡೆಯ ಬದಿಯಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬಂದ. ಗುಂಡು ಬಿದ್ದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಅಯೋಡಿನ್‌ ಸೀಸೆಯನ್ನು ಒಡೆದು ಗಾಯದ ಮೇಲೆ ಹನಿಸಿದ. ಅಸಾಧ್ಯ ನೋವು. ಹತ್ತಿಯಿಟ್ಟು ಬಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟಿದ.

ಕೆಳಗಿನ ರಸ್ತೆ ಪ್ರಶಾಂತವಾಗಿತ್ತು. ಇವನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗದಂತೆ ಎದುರು ಛಾವಣಿಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಸಿಪಾಯಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ. ಈತನಿಗೊಂದು ಉಪಾಯ ಹೊಳೆದು, ತನ್ನ ಟೋಪಿಯನ್ನು ಬಂದೂಕಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಸಿದ. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬಂದೂಕನ್ನು ಸುತ್ತಲಿನ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಕಾಣುವಂತೆ ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದ. ಇದನ್ನು ಕಂಡು ಆ ಕಡೆಯ ಸಿಪಾಯಿ ಗುಂಡು ಹಾರಿಸಿದ್ದ. ಬಂದೂಕನ್ನು ಈ ಸಿಪಾಯಿ ಕೆಳಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಬೀಳುವಂತೆ ಮುಂದೆಮಾಡಿದಾಗ ಟೋಪಿ ಬಿದ್ದಿತು. ಇವನ ಉಪಾಯ ಫಲಿಸಿತ್ತು. ಆ ಕಡೆಯ ಶತ್ರು ಸಿಪಾಯಿ ಇವನನ್ನು ಕೊಂದೆನೆಂದು ತಿಳಿದ.

ಇವನಿಗೆ ಆ ಕಡೆಯ ಶತ್ರು ಸಿಪಾಯಿಯ ಛಾಯೆ ಆ ಮಂದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಬಲಗೈ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಬಂದೂಕನ್ನು ಗುರಿ ಮಾಡಿದ. ತುಪಾಕಿ ಸಿಡಿಯಿತು. ಆ ಕಡೆಯ ಶತ್ರು ಸಿಪಾಯಿಗೆ ಗುಂಡು ತಗುಲಿತ್ತು. ಕೈಲಿದ್ದ ಬಂದೂಕು ಕೆಳಗಿದ್ದ ಸಲೂನಿನ ಅಂಗಡಿಯ ಕಂಬಕ್ಕೆ ತಾಕಿ ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಾ ಬಿದ್ದಿತು. ಆತ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದು ಸತ್ತ.

ಶತ್ರು ಸಿಪಾಯಿ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದುದನ್ನು ನೋಡಿ ಇವನು ನಡುಗಿದ. ಇವನಲ್ಲಿದ್ದ ಹೋರಾಟದ ತೀವ್ರತೆ ಬತ್ತಿತು. ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದಿಂದ ಕುಂದಿದ. ಬೆವರ ತೊಡಗಿದ. ಶತ್ರುವಿನ ಛಿದ್ರವಾದ ದೇಹದ ಮಾಂಸದಿಂದ ಇವನಿಗೆ ವಾಕರಿಕೆಯಂತಾಯಿತು. ಇವನು ತನಗೆ ತಾನೇ ಬಯ್ಯತೊಡಗಿದ್ದ. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಬಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದ.

ಕೈಲಿದ್ದ ಬಂದೂಕನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿದ. ಬೇಸರದಿಂದ ಬಿಸಾಕಿದ ರಭಸಕ್ಕೆ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದು ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಗುಂಡು ಇವನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆಯೇ ಹಾರಿತ್ತು. ವಿಸ್ಕಿ ತೆಗೆದು ಹೀರಿದ. ಶತ್ರುವನ್ನು ಕೊಂದ ವಿಷಯ ತನ್ನ ನಾಯಕನಿಗೆ ತಿಳಿಸಬೇಕೆಂದು ತನ್ನಲಿದ್ದ ಪಿಸ್ತೂಲನ್ನು ಜೇಬಿಗಿಡುತ್ತಾ, ತೆವಳುತ್ತಾ ಛಾವಣಿಯಿಂದ ಇಳಿಯ ತೊಡಗಿದ. ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ರಸ್ತೆಗಿಳಿದು ಬಂದ.

ರಸ್ತೆಯ ಗಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವಾಗ ತಕ್ಷಣ ಅವನಿಗೊಂದು ಯೋಚನೆ ಬಂತು. ಶತ್ರು ಸಿಪಾಯಿಯ ಗುರಿಗಾರಿಕೆಯ ಕುತೂಹಲ ಇವನಲ್ಲಿ ಇಣುಕಿತು. ಸತ್ತ ಆ ಶತ್ರು ಸಿಪಾಯಿಗೆ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ತೋರಿದ. ತನಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದವನಿರಬಹುದೇ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಹೋದ. ಸೈನ್ಯ ಇಬ್ಭಾಗವಾಗುವಾಗ ತನ್ನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದವನಿರಬಹುದೇ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದ. ಹೇಗಾದರೂ ಸರಿ, ಅವನನ್ನು ನೋಡುವ ಎಂದು ಮುಂದೆ ಹೊರಟ. ರಸ್ತೆಯ ಆ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಕಾಳಗ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಪ್ರದೇಶ ಪ್ರಶಾಂತವಾಗಿತ್ತು.
***
ರಸ್ತೆ ದಾಟುತ್ತಿರುವಂತೆಯೇ ಮೆಷಿನ್‌ ಗನ್ನಿನಿಂದ ಗುಂಡಿನ ಸುರಿಮಳೆ. ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ಇವನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಶತ್ರು ಸಿಪಾಯಿಯ ಹೆಣದ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಮುಖಡಿಯಾಗಿ ಬಿದ್ದ. ಗುಂಡಿನ ಸದ್ದು ನಿಂತಿತು.

ಶತ್ರು ಸಿಪಾಯಿಯ ಹೆಣವನ್ನು ಕೊಂಚ ಹೊರಳಿಸಿ ನೋಡಿದ.
ಆಗ ಅಲ್ಲಿ ಕಂಡಿದ್ದು......
ತನ್ನ ಒಡಹುಟ್ಟಿದವನ ಮುಖ. ಅದು ನಿರ್ಜೀವವಾಗಿತ್ತು.
***

ಇದನ್ನು ಓದಿದ ಮೇಲೆ ನಿಮಗೂ ಹೀಗನ್ನಿಸಿರಬಹುದು? ಅನಾದಿ ಕಾಲದಿಂದ ಯುದ್ಧ - ಏತಕ್ಕಾಗಿ ಯುದ್ಧ? ಜನಾಂಗಗಳಿಗಾಗಿ, ಭೂಮಿಗಾಗಿ, ಸಂಪತ್ತಿಗಾಗಿ, ಹೆಣ್ಣಿಗಾಗಿ... ಒಬ್ಬರ ಹಕ್ಕನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ... ಭಯಂಕರ ಯುದ್ಧಗಳು ನಡೆದಿವೆ. ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ.
****
ಚಂದ್ರಶೇಖರ ಬಿ.ಎಚ್.
೨೨.೧೦.೨೦೦೯